.: ای که امیر حرم دل تویی :.

وقتی تو روی بال های سیزدهم رجب بیایی ( تولد دوسالگي ام مبارك ) !!!!!

amiredelha — Wed, 02 Jul 2008 15:16:18 GMT

درِ خیبر ، لبخندی موزیانه بر لب دارد و زیر لب ، شعرهای دهه چهل را زمزمه می كند . آدم ، یاد جاهل ها و كلاه مخملی های همان زمان می افتد . نفس كش ها ماست ها را كیسه كرده اند و دور درِ خیبر نمی پلكند .

بت های درون كعبه ، پارتی های شبانه راه انداخته اند . شب ها ابوجهل ها و ابو لهب ها را در آغوش می گیرند و دنیا به كامشان است .

عمر بن عبدود ، یكه تاز میدان رجزهاست . رجزهایش میدان های جنگ را به آتش می كشد . عمر بن عبدود : كوهی كه هرگز فرو نمی ریزد .

ولی وقتی تو روی بال های سیزدهم رجب بیایی و چشم بازكنی ، درِ نالوطی های خیبر ، بر خود می لرزد . درِ خیبر را می خواهی به كدام یك از موزه های معروف هدیه كنی ؟

شانه های پیامبر ، منتظر قدم های تو هستند تا مهمانی بت ها را به هم بریزی .

بیا ... عمر بن عبدود را فرو بریز . ای برادر خوانده دماوند !

قسمتی از سخنرانی استاد مهدی طیب در شب 21 ماه رمضان :

یا علی ! ما هم یتیمان این امتیم ...

برای شهدای تفحص

amiredelha — Wed, 02 Jul 2008 14:54:18 GMT

كه دیده زیر زمین باغ خزانی را

نهان تر از سفر ریشه ها جهانی را ؟

و باد ، گرد همین خاكریز می پیچد

مگر كه فاش كند قصّه نهانی را

كه گفته خاك ، كم از آسمان بها دارد ؟

ببین در آینه خاك آسمانی را !

***

و دشت ، ساكت و ژرف است ، مثل اقیانوس

كه شب به سینه فرو خورده كهكشانی را

چه قدر مادرِ او چنگ زند به سینه خاك

ولی نیافت از آن سوخته ، نشانی را

ولی نیافت مگر چند تا گلوله سرد

ولی نیافت مگر مشت استخوانی را

***

سپس در آن طرف دشت ، لاله ای را دید

كه یافت بر اثرش باغ ارغوانی را

به سوی شهر مه آلود می كشند ، غروب

ز دشت سوخته ، از لاله كاروانی را

ببین كرامت او كه پرورش داده است

به خون جمجمه اش ، لاله جوانی را .

حالا كه آمده ای

amiredelha — Mon, 09 Jun 2008 18:59:18 GMT

حالا كه آمده ای

بگو

از نخل ها بگو

آیا هنوز هم گریه می كنند ؟

حالا كه آمده ای

از آنجا هم بگو

بی تردید در آنجا بسیارند

كسانی كه منتظر كسانی هستند

حالا كه آمده ای

نمی دانم كرخه و كارون

با تو چیزی گفته اند

از مسافران سبزپوشی كه

شبانه آواز می خواندند و

صبحگاهان در كوچه باغ دریا گم می شدند !

حالا كه آمده ای

نمی دانم از سرزمین جنوب

سراغ برادرانم را گرفته ای ؟

همانان كه با كرخه و كارون

به دریا رفتند و برنگشتند

حالا كه آمده ای

به همه خواهم گفت

هنوز هم در آنجا كسانی هستند

كه با كَت و كرخه

و با كبوترها زندگی می كنند

حالا كه آمده ای

از خودت می پرسم

آیا قطارهای جنوب

هنوز هم بوی گریه و گلاب می دهند ؟

حالا كه آمده ای

بگو

از همان جا بگو

آیا هورالعظیم و هویزه

هنوز حرف های نگفتنی را

نگفته اند ؟

حالا كه آمده ای

بگو

آیا در میانه ی راه

نشانی یا ردّ پایی از آنان ندیده ای

آنان

كه بعد از سال ها

فقط پلاكشان را آوردند یا نیاوردند

حالا كه آمده ای

من هم با تو هم عقیده ام

مسافران جنوب اگر خوب نگاه كنند

حرف های نگفتنی نخل ها و مرزها را

می شنوند

حالا كه آمده ای

هر دو همین حرف را می زنیم

مرزها را ما نكشیده ایم

ما فقط برای سربازان گریه كرده ایم

حالا كه آمده ای

همین یك كلمه كافی است

آمده ای

خلافت ابوبكر و جرأت عمر

amiredelha — Fri, 23 May 2008 08:22:04 GMT

خلافت ابوبكر

* ابن ابی الحدید كه از ایشان است روایت كرده كه چون ابوبكر خطبه فاطمه را در باب فدك شنید ، بر منبر بالا رفت و گفت ایها النّاس این چه گوش دادنی است به هر سخنی ؟ این آرزوها چرا در عهد رسول خدا نبود ؟ این قصّه از بابت روباهی است كه گواهش دم او بود و او ملازم جمیع فتنه هاست ، می خواهد فتنه پیر شده را جوان كند استعانت می جوید از ضعیفان و یاری می طلبد از زنان مانند امّ طحال كه دوست ترین او به سوی او ، زن زناكار بود و اگر بخواهم می توانم گفت و اگر بگویم ظاهر خواهم كرد ، تا مرا به حال خود می گذارند ساكنم . پس گفت : ای گروه انصار به من رسیده است سخنان سفیهان شما و من دست و زبان نمی گشایم تا كسی مستحقّ آن نشود . چون حضرت فاطمه این سخنان را شنید به خانه برگشت .

* ابن ابی الحدید می گوید من به نقیب ، استاد خود گفتم كه ابوبكر این كنایه را با كه داشت ؟ نقیب گفت كنایه نیست صریح است و مرادش علی بن ابیطالب است .

* می گوید من تعجب كردم ، گفتم این قسم سخنان را به او داشت ؟ گفت بلی ، پادشاه بود هرچه می خواست می گفت و می كرد ، چون دید كه انصار از جا برآمدند ترسید كه مبادا ایشان اعانت حضرت امیر ( ع ) نمایند به تهدید ایشان را ساكت و ساكن گردانید . و نقیب گفت كه امّ طحال زن زناكاری بود در جاهلیت و به زنای او مَثَل می زدند . ¹

* ای صاحبان هوش ببینید كسی نسبت به برادر رسول خدا و دختر رسول خدا كه خدا در حقّ ایشان اُنَّما یریدَ اللهُ لِیذْهِبَ عَنْكُمُ الرّجْسَ اَهْلَ الْبَیتِ وَ یطَهِّرَكُمْ تَطْهیراً از آسمان نازل نماید و به این تأكید بلیغ شهادت بر عصمت و طهارت ایشان دهد ، كسی كه در ردّ قول خدا و در مقام ضدّ گفتار پیغمبر این قسم سخنان نسبت به ایشان بگوید ببینید كه عداوت تا چه حدّ بوده و كفر و نفاق او به چه مرتبه رسیده . خدا دهانش را پر از آتش نماید ، كاش لال شده بود و طاق مسجد بر سر او و یاوران او خراب شده بود .

******

جرأت عمر

* ابن ابی الحدید از ابن عباس روایت می كند و در آخر حدیث می گوید این خبر را با سلسله سند در كتاب تاریخ احمد بن ابی طاهر ذكر كرده كه داخل شدم بر عمر در اول خلافتش و از برای او یك صاع خرما به روی حصیر ریخته بودند . مرا تكلیف نمود . یك دانه از خرما خوردم و او شروع كرد به خوردن . پس آب خورد از سبوئی كه نزد او بود و تكیه داد بر بالش و مكرر حمد خدا كرد . پس گفت : از كجا آمدی ؟ گفتم : از مسجد . گفت : به چه حال گذاشتی ابن عمّت را ؟ گمان كردم كه عبدالله جعفر را می گوید ، گفتم : با همسالهای خود بازی می كند . گفت : او را نمی گویم ، بزرگ شما اهل بیت را می گویم .

* گفتم : در نخلستان مشغول آب كشیدن است و قرآن می خواند . گفت : ای عبدالله خون شتران به گردن تو باشد اگر كتمان كنی . آیا هنوز در نفْس او از ادّعای خلافت چیزی مانده است ؟ گفتم : بلی . گفت : آیا گمان می كند كه رسول خدا نصّ بر خلافت او نموده است ؟ گفتم : بلی و زیاده از این برای تو بگویم ، از پدرم پرسیدم از آنچه دعوی می كند ، پدرم گفت راست می گوید . عمر گفت : از رسول خدا در حقّ او گاهی سخنان چند صادر می شد كه اثبات حجّتی نمی كرد و قطع عذری می نمود و گاهی بود كه از حقّ به سوی باطل میل می كرد در امر او ، و به تحقیق كه خواست در مرض خود تصریح كند به اسم او ، من مانع می شدم از این به جهت شفقت بر امّت و محافظت بر اسلام . و بعد از چند كلمه دیگر گفت : پس دانست رسول خدا كه من یافتم آنچه در خاطر اوست ، پس خود را بازداشت از آنچه می خواست و خدا جاری نكرد مگر آنچه حتم كرده بود . ²

* مؤلّف گوید ای صاحبان هوش ، در سخنان این امّ الفساد تأمل كنید كه چگونه به مریدان خود یاد داد كه تا مرض موت ، پیغمبر نصّ نكرده بود و به كنایه و اشاره گفته بود ، كه اثبات حجتی نمی كرد و قطع عذری نمی نمود ، و چگونه تصریح كرد كه مراد پیغمبر از خواستن قلم و كاغذ و نوشتن چه بود و چگونه پیغمبر را نسبت جهل و خطا داد و خود را داناتر قرار داد كه گفت : به جهت شفقت بر امّت و حفظ اسلام او را مانع شدم .

* یعنی اگر مانع نمی شدم و او تصریح به خلافت امیر ( ع ) می كرد جفا بر امّت كرده بود نه شفقت و مهربانی ، و اسلام را پراكنده بود نه محافظت . ببینید در این سخن چند آیه از آیات قرآن را ردّ كرده كه همه دلالت بر شدّت رأفت و نهایت مهربانی و رحمةً للعالمین بودن او می كنند . و چگونه گفت : پیغمبر از حقّ میل به باطل می كرد كه می خواست او را خلیفه كند ، و خدا را ردّ نمود كه گفت : ما زاغَ البَصَرُ وَ ما طَغی ³ و صریح گفت : من مانع او شدم و آنچه او خواست و مصلحت دید ، من ندیدم و در طرف ضدّ او ایستادم . ببین چند آیه او را تكفیر نموده جَزاهُ الله بِما فَعَلَ .

»»»»»

پی نوشت ها :

1. ابن ابی الحدید ، شرح نهج البلاغه ، جلد 4 ، ص 79 و 80 .

2. ابن ابی الحدید ، شرح نهج البلاغه ، جلد 3 ، ص 97 .

3. سوره نجم ، آیه 17 : چشم منحرف نشد و سركشی نكرد .

»»»»»

منبع : كاشف الاسرار ، بنیادهای بینش و باورهای شیعی ، مولی نظـــــــر علی طالقانی ، جلد 1

لازمه سخن گفتن از علی ( ع )

amiredelha — Sun, 27 Apr 2008 06:23:18 GMT

عبد الكریم شریعتی می گوید : یكی از اطبّای مشهد ، دكتر علی شریعتی را به مهمانی دعوت كرده بود و سفره ، به انواع غذاها آراسته بود . همین كه چشم شریعتی به سفره افتاد ، با عصبانیت در كناری نشست . زن خانه گفت : « دكتر ! ببخشید . این سفره ، لایق شما نیست . شرمنده ام » . دكتر با چهره ای در هم كشیده گفت : « به راستی باید شرم داشته باشیم كه در كنار این سفره بنشینیم . در این اطراف فقرایی هستند كه به سختی زندگی می كنند و این سفره ، چند خانه را تأمین می كند . شما از من دعوت كرده اید بر سر سفره عبد الرحمن بن عوف بنشینم و از علی (ع) سخن بگویم . مگر چنین چیزی ممكن است ؟ »

دكتر شریعتی هرجا كه برای صحبت می رفت ، می گفت : « قدری سیب زمینی و نان آماده كنید تا هر ساعتی هر كسی آمد ، قدری بخورد و سپس در جلسه حاضر شود » .

حكایتهایی از زندگی شریعتی ، شعبانعلی لامعی ، ص 302 .

عابران نورانی

amiredelha — Wed, 02 Apr 2008 14:04:18 GMT

شهیدان

كه در آسمان ها

كه در همین خیابان های گرفتار

همچون عابرانی نورانی

هر روز

از كنار ما می گذرند

و صدای خدا را نمی شنویم :

« و لا تَحسبنّ الذین قتلوا فی سبیل الله أمواتاً ... » .

ما ، امّا

با عینك های دودی

و غفلت های عمودی

شب های جمعه

به قبرستان ها می رویم

و شهیدان

برای ما فاتحه می خوانند !

و ما

دوباره بر می گردیم

به حُجره و بازار

آرزوهایمان را می شماریم

و ریشخند دنیا !

و هرگز با منطق عینك های دودی

روشن نمی شویم كه :

« عند ربّهم یرزقون » یعنی چه ؟ !

و روزها و هنوزها می گذرد

و ما همچنان

دست هامان خالی است !

»»»»»

رضا اسماعیلی

منبع : دوماهنامه حدیث زندگی

وقايع پيش از ظهـــــــــــــور حضرت مهــــــــــــــــــــــــــدي ( ع )

amiredelha — Tue, 11 Mar 2008 07:53:18 GMT

* جسارت يهود و نصاري :

حضرت علي ( ع ) فرمودند :

قطعاً يهوديان و مسيحيان و كودكان و ديوانگان در اطراف شما ، شما را از ( رفتن به ) مساجدتان منع مي كنند ، جز آنكه خداوند شما را به شكل ميمون و خوكهاي ركوع و سجده كننده ، مسخ كند ^{( 1 )} و اين در حالي است كه خداوند متعال فرموده است : « همانا مشركان نجس هستند و به مسجدالحرام نزديك نشوند » . ^{(3 و 2 )}

* سلطه يهود :

حضرت علي ( ع ) به عده اي از مشاهير و بزرگان ، دستوري مي دهند و آنها هم سرپيچي مي كنند . حضرت به آنها چنين عتاب مي كنند :

والله ، يا آنچه را كه دستور داده ام عمل مي كنيد و يا اينكه ، يهوديان و مسيحيان بر گردنهايتان سوار خواهند شد ( به جاي من مجبوريد از آنها اطاعت كنيد ) . ^{( 4 )}

* سبب پيروزي يهود :

روزي اميرالمؤمنين ( ع ) بر بالاي منبر فرمودند :

همانا ( استقامت ) اهل شام را بر ادعاي باطلشان بيش از ( ثبات قدم شما ) بر ( خواسته ) حق خود مي بينم ، قسم به خدا كه چنين و چنان در هم پيچيده خواهيد شد . ^{( 5 )}

سپس چنان پايشان را محكم برمنبر كوبيدند كه تا انتهاي مسجد صدايش شنيده شد . پس از آن فرمودند :

قطعاً يهوديان و مسيحيان شما را به بيگاري مي كشند تا اينكه به اطراف زمين پراكنده شويد و خداوند تنها بيني هاي شما را به خاك بمالد ( و در برابر آنها دچار شكست و خواري مي شويد ) . پس از آن خداوند متعال مردي از ما اهل بيت را مي فرستد كه زمين را همانگونه از ظلم و جور پُر شده و از قسط و عدل آكنده سازد .

»»»»»

پي نوشت ها :

1. منظور اين است كه صرفاً ركوع و سجده كنيد و از اطرافتان غافل باشيد .

2. سوره توبه ( 9 ) ، آيه 28 .

3. دعائم الاسلام ، ج 1 ، ص 149 ؛ تفسير البرهان ، ج 2 ، ص 877 .

4. منتخب كنزالعمال با حاشيه مسند احمد ، ج 2 ، ص 150 .

5. نهج السعادة ، ج 2 ، ص 591 .

»»»»»

منبع : علي ( ع ) و مهدي ( ع ) ؛ پيشگوييهاي حضرت امير ( ع ) درباره حضرت صاحب الامر ( عج )

ترجمه خطبه 151 نهج البلاغه

amiredelha — Sun, 10 Feb 2008 07:51:18 GMT

* خبر از آینده خونین عرب :

سپس فتنه ای سربرآورد كه سخت لرزاننده ، درهم كوبنده و نابود كننده است ، كه قلبهایی پس از استواری می لغزند ، و مردانی پس از درستی و سلامت ، گمراه می گردند ، و افكار و اندیشه ها به هنگام هجوم این فتنه ها پراكنده ، و عقاید پس از آشكارشدنشان به شكّ و تردید دچار می گردد .

آن كس كه به مقابله با فتنه ها برخیزد كمرش را می شكند ، و كسی كه در فرونشاندن آن تلاش می كند ، او را در هم می كوبد . در این میان ، فتنه جویان چونان گورخران ، یكدیگر را گاز می گیرند ، و رشته های سعادت و آیین محكم شده شان لرزان می گردد ، و حقیقت امر پنهان می ماند . حكمت و دانش كاهش می یابد ، ستمگران به سخن می آیند ، و بیابان نشین ها را در هم می كوبند و با سینه مركب های ستم ، آنها را خرد می نمایند . تك روان ، در غبار آن فتنه ها نابود می گردند و سوارانِ با قدرت در آن به هلاكت می رسند . فتنه ها ، با تلخی خواسته ها وارد می شود ، و خون های تازه را می دوشد ، نشانه های دین را خراب ، یقین را از بین می برد . فتنه هایی كه افراد زیرك از آن بگریزند ، و افراد پلید در تدبیر آن بكوشند .

آن فتنه ها پر رعد و برق و پر زحمت است ، در آن پیوندهای خویشاوندی قطع شده ، و از اسلام جدا می گردند . فتنه ها چنان ویرانگرند كه تندرست ها بیمار ، و مسكن گزیدگان كوچ می كنند ، در آن میان ، كشته ای است كه خونش به رایگان ریخته ، و افراد ترسویی كه طالب امانند ، با سوگندها آنان را فریب می دهند ، و با تظاهر به ایمان آنها را گمراه می كنند .

* رهنمودها در مقابل فتنه ها :

پس سعی كنید كه شما پرچم فتنه ها و نشانه های بدعت ها نباشید . و آنچه را كه پیوند امّت اسلامی بدان استوار ، و پایه های طاعت برآن پایدار است ، برخود لازم شمارید ^{( 1 )} ، و بر خدا ، ستمدیده وارد شوید نه ستمگر ؛ و از گرفتار شدن به دام های شیطان ، و قرار گرفتن در وادی دشمنی ها بپرهیزید ، و لقمه های حرام به شكم خود راه ندهید . شما برابر دیدگان خداوندی قرار دارید كه گناهان را حرام كرد و راه طاعت و بندگی را آسان فرمود .

»»»»»

پی نوشت :

1. اشاره به : كولِكتیویسم Collectivism ( عقیده به اصالت كارهای جمعی ) كه سعی دارند جامعه را با همكاری و مشاركت عمومی اداره كنند .

كدام عاشق بی معشوق زیستن می تواند ؟ !

amiredelha — Tue, 25 Dec 2007 18:41:18 GMT

بلای جانسوز عصر ما غیبت نیست ، غفلت است .حال و روز شیعه در این عصر از دو وجه بیرون نیست : یا معصوم خاتم را ، امام را و ولی الله الاعظم را محبوب و مقصود و مقتدای خود می داند و یا سر به آستان محبوب و مقتدای دیگر می ساید .

شیعه اگر گمان كند كه حبیب و طبیب و نجات بخشی جز او در عالم هست ، راه به خطا برده است و یا از صراط مستقیم تشیع بیرون نهاده است .

شیعه بهتر از هركس می فهمد كه میزان و معیار محبّت امام است و هر محبّتی در راستای محبّت امام معنا می شود و اگر مدّعی است كه مرید آن قطب عالم است و محبّ آْن ولی الله الاعظم است ، عاشق آن حجّت خاتم است این حال و روز با عشق سازگاری ندارد .

كدام عاشق بی یاد معشوق زیستن می تواند ؟ كدام عاشقی یك لحظه بی خاطر معشوق سر می كند ؟ كدام عاشقی هر از چند گاه به یاد معشوق می افتد و محبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند ؟ كدام عاشق هجران كشیده ای لذّت خورد و خوراك را می فهمد ؟ این ننگ و عار برای عاشق نیست كه از معشوق پیام رسد كه ما تو را از یاد نمی بریم و مراعات تو را فرو نمی گذاریم و بی اشتیاق زیارت معشوق سر كند و یاد او را فرو بگذارد ؟ این اوج بی معرفتی محبّ نیست كه بداند و بشنود كه محبوب به شادمانی او شاد می شود ، مریضی اش محبوب را مریض می كند ، هرگاه دست به دعا برمی دارید محبوب آمین می گوید و آن زمان كه سكوت می كند محبوب برایش و به جانش دعا می كند و او سر از پای نشناسد و قالب تهی نكند .

آری ! بلای جانسوز عصر ما غفلت است ، غیبت نیست ، او غایب نیست ، پرده بر چشم های ماست . چه كسی صادقانه دست به دعا برداشته ، مخلصانه امام خویش را طلب كرده است و پاسخ نگرفته ؟ برخی امام را طلب می كنند و دیگران را هم . اینان تا آن زمان كه چشم به ابواب چندگانه دارند ، دستشان به دامان امام نمی رسد . بعضی امام را طلب می كنند ، اما نه به خاطر امام كه برای وصول به حاجت های خویش ؛ این نه بدان معناست كه در تلاطم مشكلات ، به سراغ امام نباید رفت ؛ بلكه همه چیز از نزول باران تا شفای بیماران را از امام باید طلب كرد كه تقدیر و مشیت همه چیز در عالم به دست اوست و هیچ كاری بی اشارت مژگان او به سرانجام نمی رسد . سخن این است كه ساقی این بارگاه به ظرفیت و جام همّت مهمان می نگرد ، محبوب به ظرفیت دل محبّ نگاه می كند ، یكی به هوای بهشت به مصیبت حسین ( ع ) اشك می ریزد . یكی در مجلس حسین ( ع ) بر مصیبت خویش می گرید و یكی را معرفت حسین ( ع ) و معرفت به مصیبت حسین می گریاند .

هركس به قدر جام معرفت خویش ، از دست های امام نوش می كند . امام دست نیافتنی نیست ، دست های ما بسته است . امام در پرده غیبت نیست ، پرده بر چشم های ما بسته و آن چه ما را از امام محروم می كند ، غیبت امام نیست ، غفلت ماست .

سید مهدی شجاعی

پنج شنبه چیزی ننوشت

amiredelha — Fri, 14 Dec 2007 08:04:42 GMT

از بچّه رزمنده های خوش فكر بود .

صبح جمعه ، كنار تانكر آب رفت تا پیراهنش را بشوید ؛ امّا دید كه داخل قوطی صابون ندارد .

شنبه ، كاغذی به دیوار گونی خاكی سنگر ، سنجاق كرد و روی آن نوشت :

1. صابون .

یكشنبه نوشت :

2. نخ و سوزن .

سه شنبه وقتی از خرّمشهر برگشت ، روی واژه های صابون ، نخ و سوزن ، خرما و تلفن خطّی كشید .

چهارشنبه نوشت :

نماز اوّل وقت .

پنج شنبه چیزی ننوشت .

و جمعــــــــه بود كه كاغذش بوی سیب

گرفت .