بلای جانسوز عصر ما غیبت نیست ، غفلت است .حال و روز شیعه در این عصر از دو وجه بیرون نیست : یا معصوم خاتم را ، امام را و ولی الله الاعظم را محبوب و مقصود و مقتدای خود می داند و یا سر به آستان محبوب و مقتدای دیگر می ساید .

شیعه اگر گمان كند كه حبیب و طبیب و نجات بخشی جز او در عالم هست ، راه به خطا برده است و یا از صراط مستقیم تشیع بیرون نهاده است .

شیعه بهتر از هركس می فهمد كه میزان و معیار محبّت امام است و هر محبّتی در راستای محبّت امام معنا می شود و اگر مدّعی است كه مرید آن قطب عالم است و محبّ آْن ولی الله الاعظم است ، عاشق آن حجّت خاتم است این حال و روز با عشق سازگاری ندارد .

كدام عاشق بی یاد معشوق زیستن می تواند ؟ كدام عاشقی یك لحظه بی خاطر معشوق سر می كند ؟ كدام عاشقی هر از چند گاه به یاد معشوق می افتد و محبوب را در ردیف دیگر امور روزمره خویش می بیند ؟ كدام عاشق هجران كشیده ای لذّت خورد و خوراك را می فهمد ؟ این ننگ و عار برای عاشق نیست كه از معشوق پیام رسد كه ما تو را از یاد نمی بریم و مراعات تو را فرو نمی گذاریم و بی اشتیاق زیارت معشوق سر كند و یاد او را فرو بگذارد ؟ این اوج بی معرفتی محبّ نیست كه بداند و بشنود كه محبوب به شادمانی او شاد می شود ، مریضی اش محبوب را مریض می كند ، هرگاه دست به دعا برمی دارید محبوب آمین می گوید و آن زمان كه سكوت می كند محبوب برایش و به جانش دعا می كند و او سر از پای نشناسد و قالب تهی نكند .

آری ! بلای جانسوز عصر ما غفلت است ، غیبت نیست ، او غایب نیست ، پرده بر چشم های ماست . چه كسی صادقانه دست به دعا برداشته ، مخلصانه امام خویش را طلب كرده است و پاسخ نگرفته ؟ برخی امام را طلب می كنند و دیگران را هم . اینان تا آن زمان كه چشم به ابواب چندگانه دارند ، دستشان به دامان امام نمی رسد . بعضی امام را طلب می كنند ، اما نه به خاطر امام كه برای وصول به حاجت های خویش ؛ این نه بدان معناست كه در تلاطم مشكلات ، به سراغ امام نباید رفت ؛ بلكه همه چیز از نزول باران تا شفای بیماران را از امام باید طلب كرد كه تقدیر و مشیت همه چیز در عالم به دست اوست و هیچ كاری بی اشارت مژگان او به سرانجام نمی رسد . سخن این است كه ساقی این بارگاه به ظرفیت و جام همّت مهمان می نگرد ، محبوب به ظرفیت دل محبّ نگاه می كند ، یكی به هوای بهشت به مصیبت حسین ( ع ) اشك می ریزد . یكی در مجلس حسین ( ع ) بر مصیبت خویش می گرید و یكی را معرفت حسین ( ع ) و معرفت به مصیبت حسین می گریاند .

هركس به قدر جام معرفت خویش ، از دست های امام نوش می كند . امام دست نیافتنی نیست ، دست های ما بسته است . امام در پرده غیبت نیست ، پرده بر چشم های ما بسته و آن چه ما را از امام محروم می كند ، غیبت امام نیست ، غفلت ماست .

سید مهدی شجاعی

 طراح قالب: رضا امين زاده