امام علی ^(ع) در هنگام رويارويی با دشمن در جنگ می گفت :

« خدايا ! دلها به سوی تو پر كشيده و گردن ها سوی تو كشيده شده  است ....

پروردگارا ! از نبودن پيامبرمان و زيادی دشمنانمان و پراكندگی خواسته هايمان ، به درگاه تو شكايت می آوريم » ¹ .

در قسمتی از نامه جوابيه خود به معاويه می فرمايد :

« اما اينكه گفته ای ، جنگ عرب را در كام خود فرو برده و جز نيمه جانی از او باقی نگذاشته است ؛ بدان كه هر كس در راه حق فرو خورده شود ،‌ رهسپار بهشت گردد و هر كه در راه باطل از بين رود ، ‌راهی دوزخ گردد » ² .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

1-  خطبه 171

2- نامه 17  

خاطرات سوخته ...

الان ساعت چهار بعد از ظهر چهارشنبه است و من كه چهار روز از عملم گذشته بايد چند روز ديگر اينجا در بيمارستان شهر « هِمِر » آلمان بمانم تا قطعه اي را كه براي نايم ساخته اند آزمايش كنند . مي گويند با اين لوله تنفس براي شيميايي هايي مانند من آسان تر مي شود .

مدتي است به صرافت افتاده ام خاطراتم را پاكسازي كنم و گويي زمان مناسبي پيش آمده . وقتي صفحات انبوه دفترچه خاطراتم را يكي يكي ورق مي زنم و خاطرات شيرين ، تلخ ، تكان دهنده و خاطره انگيز را مرور مي كنم ، دلم مي گيرد . حتي خاطرات شيرين  خنده دار هم آنقدر سينه ام را مي فشارد كه نه تنها بغضم ، كه وجودم بتركد .

وجه مشتركي در اغلب خاطره ها وجود دارد . اين كه همگي حس هاي شخصي من هستند و فقط من مي فهمم كه چه نوشته ام . براي همين ، امروز تصميم گرفتم ، همه را بسوزانم . اما قبل از سوزاندن يك كار ديگر بايد انجام دهم ، آن هم جداسازي است .

برخي از صفحات به من تعلق ندارند و من حق ندارم آنها را بسوزانم . گويي من آنجا بوده ام تا ببينم و بشنوم و بنويسم ، براي همه مردم . از امروز اين صفحات را جدا مي كنم تا ببينم سرنوشت آن چه مي شود .

*************

برگه اول : از روزي كه خرمشهر آزاد شده ، بمب هاي شيميايي امان از مردم اين شهر ويران را بريده است . به همراه برادر مسرور بايد يك گروه خارجي را همراهي كنيم تا از خرمشهر بازديد كنند . چند پيرمرد كه مي گويند پروفسور هستند به همراه چند عكاس اروپايي و يك عكاس ايراني . اروپايي ها با ديدن من تعجب كردند . شايد انتظار نداشتند نوجواني را در قد و قواره و شكل و شمايل من در لباس نظامي ببينند . با اين كه خطر آلودگي شيميايي در مناطقي كه بازديد مي كرديم ، شديد نبود ، اما همه گروه از ماسك و بادگير استفاده مي كردند . يكي از اين پيرمردها به نام پروفسور هندريكس كه از بقيه سرزنده تر بود ، سعي مي كرد با من ارتباط برقرار كند . دست آخر هم يك خودكار به من هديه داد . لابد فكر مي كرد من با پدرم به پيك نيك آمده ام و اين لباس را هم از سر شيطنت كودكانه به تن كرده ام . پروفسور هندريكس به يكي از خبرنگاران مي گفت ، اگر يك سرباز ايراني با تجهيزات كامل پدافند شيميايي هنگام بمباران در خرمشهر مي ماند ، حتماً كشته مي شد . زيرا اين حجم مواد شيميايي حتماً به پوست و ريه او نفوذ مي كرد . با خودم فكر مي كنم آيا اين اروپايي ها مي توانند باعث شوند صدام از عواقب كار بترسد .

دوستم ياسر مي گويد ، اين اروپايي هاي ... از يك طرف مواد شيميايي را به صدام مي دهند و از يك سو مي آيند بررسي كنند چقدر پدر ما را درآورده ، تا بمب هاي شيميايي را بهتر درست كنند .

*************

برگه دوم : امروز با ياسر به بيمارستان ساسان تهران رفتيم . يكي از بچه محل هايشان كه در گردان عمار است تازه از اتريش برگشته . آنها يك گروه بودند كه براي درمان تاول هاي شيميايي به آنجا رفتند . سه نفر از گروه به شهادت رسيده اند . تعريف مي كرد در بيمارستان اتريش ، اجازه ملاقات با هركسي را نداشتند . بيشتر ، دانشجويان مقيم اتريش دور و بر آنها بودند و غذاي ايراني براي آنها مي بردند . يكي از آنها به نام دكتر نهاوندي كه رئيس انجمن اسلامي دانشجويان اتريش بوده تصميم مي گيرد براي آن سه نفر كه شهيد شدند تشييع جنازه راه بيندازد . اما پليس اجازه خروج جنازه ها را نمي دهد . آنها هم سه تا جعبه خالي با روكش پرچم ايران در خيابان روي دست مي گيرند ، جمعيت زيادي از مسلمانان ترك و ايراني و عرب جمع مي شوند . پليس فكر مي كند انها جنازه اند ، حمله مي كند و با جعبه هاي خالي رو به رو مي شود ! بنده خدا از اروپا فقط يك تخت و يك اتاق را ديده است و چند تا خاطره از دانشجويان .

*************

برگه سوم : ديشب همه بچه هاي گردان زهير ، شيميايي شدند و به عقب رفتند . تمام جزيره مجنون آلوده است . ما هم بايد تا فردا برگرديم . سيّد كه از قديمي هاي جنگ است مي گويد قبل از آزادي خرمشهر ، عراق فقط چند بار از گاز اشك آور و تهوع آور استفاده كرد ، اما بعد از فتح خرمشهر ، انواع و اقسام بمب هاي شيميايي نيست كه مرتب روي سر بچه ها نريخته باشد . بايد ضربه فتح خرمشهر خيلي كاري بوده باشد كه صدام تير خلاص خودش را بزند و از يك سلاح ممنوع استفاده كند . آن هم اين قدر علني . چند روز پيش برادر مسرور را ديدم ، مي گفت آن پيرمردي كه از تو خوشش آمده بود ، دوباره به ايران آمده است . او از سفر قبلي مقداري موي سر يك زن را كه در بيمارستان اهواز در اثر تماس با گاز خردل شهيد شده با خود به بلژيك برده بود . خبرنگارها گفته اند دروغ مي گويي كه عراق از گاز خردل استفاده كرده است . پروفسور هندريكس درِ شيشه را كه موهاي زن در آن بوده ، باز مي كند و مي گويد اين موها را لمس كنيد ! اگر دروغ باشد كه هيچ اتفاقي نمي افتد ولي اگر راست گفته باشم و دست شما تاول بزند ، كاري از من بر نمي آيد . چون سولفو موستار ( خردل ) پادزهر ندارد ! تازه متوجه شدم چه بايكوت خبري شديدي عليه ما حكمفرماست .

*************

برگه چهارم : امروز صبح در جفير بچه هاي لشكر را ديدم كه دم بهداري صف كشيده اند . مي گفتند : گاز اعصاب خورده اند . عصبي و وحشت زده به خود مي لرزيدند . صحنه رقّت انگيزي بود . بچه هاي دوست داشتني و نترسي كه هيچ كس حريف آنها نمي شود ، به بيماران رواني تبديل شده بودند . با خودم فكر كردم دشمن چقدر حقير و زبون است كه به جاي مقابله مردانه و رو در رو از سم استفاده مي كند . شايد دشمنان ائمه هم از وحشت رويارويي با آنها به سم روي مي آوردند . چنين دشمني مي ترسد به حقانيت حريف و قدرت و توان او اقرار كند . قانون جنگ مي گويد : بايد در مقابل كسي كه توان بيشتر دارد و حق با اوست ، تسليم شد . در اين جنگ ، هم حق با ماست و هم توان و روحيه ما بالاتر است . پس چرا صدام تسليم نمي شود و هر چه در ميدان كم مي آورد ، با سلاح شيميايي جبران مي كند ؟

*************

برگه پنجم : اولين بار است فاو را مي بينم . به نظرم فرماندهان عراقي ديوانه شده اند كه دستور مي دهند اين قدر مواد شيميايي در اين شهر خالي شود ! شايد ياد از دست دادن خرمشهر افتاده اند . اين جا ديگر مثل مناطق ديگر كسي پس از حمله شيميايي به عقب نمي رود . بچه ها مي ايستند تا ديگر توانشان تمام شود . هركس اينجا نفس بكشد آلوده مي شود . صادق مي گويد : از شنود قرار گاه خبر گرفته يك گردان عراقي هم شيميايي شده . جهت باد مكر دشمن را به خودش برگردانده . گرچه آن بدبخت هايي كه شيميايي شدند به احتمال قوي جيش الشعبي بوده اند . سرفه و سوزش چشم اينجا طبيعي است . هركس مي آيد دست خالي بر نمي گردد . فكر نكنم بتوانم تا فردا دوام بياورم . آيا فاو در صفحه زمين به فراموشي سپرده شده است ؟ چه كسي جز خدا مي بيند ظلمي را كه در اين شهر رخ مي دهد ؟

.

.

.

.

*************

برگه دهم : بنياد مي گويد تا درصد تعيين نشود ، هيچ هزينه درماني تعلق نمي گيرد . چند آزمايش ريه داده ام هزينه اش صد و بيست هزار تومان شده است . گفتند : بايد از بيمه بگيري . در سالن انتظار بيمه در نوبت نشسته ، روزنامه مي خواندم . ناخواسته حرف هاي دو خانم پشت سري را مي شنيدم . معلوم است اغلب حرف ها در مورد چيست !

: مهناز رو هفته پيش تو هفت حوض ديدمش . يه خواستگار براش اومده شيمياييه !

گفتم : نري زنش شي ها ! اينها بچه دار نميشن ! خودش هم يك چيزهايي ...

صدايم كردند و بلند شدم . خانمي از پشت كيوسك شماره شناسنامه خواست . اولش نشنيدم چه مي گويد سرم را جلوي پنجره شيشه اي بردم ، بوي دهانم به او خورد با حالت چندشناكي عقب رفت . برگه ها را گرفتم و به اتاقي وارد شدم . خانمي برگه ها را وارسي كرد و پرسيد : حالش بده ؟ لابد حدس زده بود كسي با چنين آزمايش هايي در اين بعد از ظهر گرم تابستان بايد زير كولر خارجي اكسیژن ساز در حال استراحت باشد . نخواستم بگويم خودم هستم . گفتم : شيمياييه ! بدون اينكه سرش رو بلند كنه گفت :

 آخ اي !! اينها مي ميرند همه شان ، نه ؟!

هفته گذشته تلويزيون فيلم تكراري يك جانباز شيميايي را پخش مي كرد كه سرطان داشت . معلوم نبود چرا صورتش ورم شديد كرده بود . احتمالاً سيستم ايمني بدنش از كار افتاده بود . اسمش محمدرضا شاهرخ بود . عاقبت هم شهيد شد . مجيد مي گفت : هر وقت شبكه خبر اين جانبازهاي شيميايي دم شهادت را با آن وضع رقّت انگيز نشان مي دهد دخترم ميپره بغلم ميگه : بابا تو هم اينطوري ميشي ؟

مي گفت هرشب كه اخبار تشييع جنازه يك شهيد شيميايي را نشان مي دهد ، تا چند روز خانواده من به هم مي ريزد . با هر تماس تلفني ، منتظر يك خبر از من هستند . وقتي دخترم از مدرسه مي آيد با نگراني سراغ من را مي گيرد و مي پرسد : بابا كو ؟!

.

.

.

.

.

*************

برگه شانزدهم : امروز جواب آزمايش معده دوستم ناد علي هاشمي آمد . سرطان است ! از آثار گاز خردل . به آرامش او غبطه مي خورم . از وقتي جواب آزمايش را شنيده ، جك گفتن هايش بيشتر شده . راستي چرا بچه هاي شيميايي اين قدر آرام اند ؟ اينجا بقيه جانبازان را هم مي بينم . براي عمل دست يا پا يا عمل زيبايي آمده اند . كساني كه نيمي از صورتشان رفته . ولي بچه هاي شيميايي با طراوت تر ، مظلوم تر و آرام ترند . وقت كمبودها ، صبورترين ها شيميايي ها هستند . فكر مي كنم چون مرگ لحظه لحظه همراه ماست ! بچه هاي شيميايي در هر نفس به خود ياد آوري مي كنند كه اين نفس هاي به شماره افتاده روزي پايان خواهد يافت .

قصه غريبي است . انسان ها براي برآورده كردن نيازهاي خود تلاش مي كنند و همه اين دوندگي ها خلاصه مي شود در آب و غذا و خانه . اما آنچه بدون زحمت براي همه انسانها و حيوانات و گياهان مهياست ، هواست و همين هوا از ما شيميايي ها دريغ مي شود .

.

.

*************

برگه نوزدهم : امروز عاشوراست . ايرانيان از سراسر آلمان براي مراسم به خانه جانبازان در كلن آمده اند . سينه زني و نوحه و قيمه امام حسين عليه السلام .

پس از ناهار يك ايراني مقيم آلمان به نام رهنما ، از ما سه نفر شيميايي خواست با او در كنار راين صحبت كنيم . او وكيل است و مي گويد ما مي توانيم از شركت هايي كه به صدام كمك كرده اند سلاح شيميايي توليد كند شكايت كنيم و غرامت بگيريم . يكي از دوستان مي گويد ، به ما گفته شده اگر كسي اقدامي كند ، سفرهاي درماني اش لغو مي شود . دست آخر رهنما كارت خود را به ما داد و رفت و من مقابل رود آرام راين نشسته ام و با خود مي انديشم ، چرا چنين حقي از ما سلب شده است ؟

آيا شكايت ما پشت كردن به نظام جمهوري اسلامي است ؟

آيا اين سدهايي نيست كه خودمان براي خودمان ساخته ايم ؟

ما كه وارد چنان جنگ سختي شديم ، چرا بايد از اين جنگ ها بترسيم ؟

جنگ فرهنگي ، جنگ ديپلماتيك ، جنگ حقوقي !

*************

برگه بيستم : چند ماه پيش يكي از بچه هاي جانباز كه تازه از بيمارستان همر مرخص شده بود ، شبانه دچار خونريزي شديد بيني مي شود . پزشك بيمارستان بر بالينش مي آيد و آنقدر گاز استريل را در بيني اش فشار مي دهد كه چشمش نابينا مي شود . بنياد مستضعفان و جانبازان براي او وكيل مي گيرد و عليه بيمارستان شكايت مي كنند . امروز بعد از ماهها تلاش بي ثمر ، وكيل بيمارستان به اين دوست جانباز ، يك برابر و نيم مبلغ درخواست ديه اش را پيشنهاد داده تا دست از شكايت بردارد و آبروي بيمارستان حفظ شود . او هم پذيرفت .

.

*************

برگه بيست و دوم : در بيمارستان ساسان بستري بودم كه خبر رسيد چند فلسطيني را بستري كرده اند . به ديدن يكي شان رفتم ، يكي از دانشجويان فلسطيني كه براي تحصيل آمده بود ، در اتاقش نقش مترجم را بازي مي كرد . پرسيدم ، چه كشوري بيش از همه مدافع فلسطين است ؟ انتظار داشتم بگويد ايران ولي گفت عراق ! باور كردم تبليغات دروغين صدام ملعون ، نافذ تر از آن است كه ايران با درمان مصدومان فلسطيني بتواند ذهنشان را روشن كند . ديگر نپرسيدم پس چرا براي درمان به عراق نرفتي ؟ لابد مي گفت صدام بيچاره به دليل به خطر انداختن منافع آمريكا در منطقه و شليك موشك به تل آويو و بيرون رانده شدن از كويت ، شرايط خوبي براي پذيرايي و درمان ندارد !

ياد كتاب « لابي مرگ » افتادم . « تيمرمن » در اين كتاب نوشته است ، شعار حزب بعث اين بود كه سه نژاد موذي در جهان هست كه معلوم نيست خداوند چرا آنها را خلق كرده است . بنابراين وظيفه ما نابودي آنهاست . يكي مگس ، يكي يهود و ديگري ايراني !

وقتي آن سرلشكر عراقي در مصاحبه مطبوعاتي در اروپا گفت ايرانيها را مثل حشرات موذي امشي كرديم ، همانگونه كه شما به حشرات موذي خود سم مي پاشيد و هياهويي در رسانه هاي غربي ايجاد كرد ، همه تصور مي كردند اين جمله ها از دهانش در رفته است . غافل از اينكه شعار حزب بعث همين است . صدام كينه اي از ايرانيها به دل كاشته است كه به رغم روابط پنهان با اسراييل ، همه باور كرده اند بزرگترين مرد عرب در مقابل صهيونيست ، صدام است .

.

.

.

.

*************

برگه بيست و هفتم : از ميان چندين NGO  مرتبط با مصدومان شيميايي كه با آنها آشنا شده ام ، يكي هست كه جدي تر از بقيه فعاليت مي كند و واقعا NGO است . يعني از رانت ها و كمكهاي مخفي و علني دولتي و ارگاني استفاده نمي كند . دبير آن خودش شيميايي است . امروز مي گفت در ملاقات با يكي از مسئولين ليست برآورد خسارت هاي جنگ را كه تهيه كرده بوديم ، خواندم . ايشان گفت : ما هم يك برآورد خسارت پس از پذيرفتن قطعنامه ارائه كرديم . مي گفت : پرسيدم براي آسيب رواني جواني كه قدش به تدريج از پدر ويلچري اش بالا مي زند چه قدر خسارت محاسبه كرديد ؟

صدمات خانواده شيميايي ها را كه با هر حمله تنفسي به هم مي ريزند چند دلار نوشتيد ؟

براي شكست روحي مادران مفقود الاثرها پس از اعلام آخرين مراسم تشييع شهداي تفحص چه مبلغي در نظر گرفتيد ؟

.

*************

برگه بيست و نهم : خانمم كه از در سالن عروسي خارج شد تا بيايد و سوار ماشين بشود در راه سرش را تكان مي داد . پرسيدم چيه ؟ گفت : براي دوستت متاسفم ! و ديگر حاضر نشد چيزي بگويد . ظاهراً از همسرش خوشش نيامده بود . احمد از دوستان زمان جنگ است كه در شاخ شميران شيميايي شده است . مشكل او حمله تنفسي يا تنگي ناي نيست . مشكل عمده اش سرفه هاي خون آلود و درد شديد ريه است . هرچند ماه يكبار هم لكه هاي قهوه اي سراسر پوست بدنش را مي پوشاند و پس از چند روز خود به خود خوب مي شود . همسرش هم دختر معاون يكي از وزراست و نيمي از عمرش را در كشورهاي اروپايي گذرانده است . هنوز يك ماه از عروسي شان نگذشته و ما هنوز در نوبت هستيم تا كادوي ازدواجشان را برايشان ببريم كه خبر داد ، دارد طلاق مي گيرد . توضيح زيادي نداد اما ظاهراً در يكي از شبها كه خون بالا مي آورد سركار عليه صراحتاً مي گويد : مُردني ! من نمي خواهم با تو زندگي كنم ! بعد هم او را كتك مي زند و در بالكن حبس مي كند . حال بنده خدا وخيم مي شود و اورژانس و بيمارستان و غيره .

يك سال گذشت تا طلاقي كه دو طرف به آن رضايت داشتند عملي شود . الان با خواهر يكي از شهداي كربلاي پنج ازدواج كرده و رضايت در وجودش موج مي زند .

به نظرم ما بچه هاي شيميايي خيلي از همسر شانس مي آوريم . بد قلق ترين و بدحال ترين بچه هاي شيميايي چنان همسراني نصيبشان شده كه مثال زدني هستند . تمام پزشكان درمان گر ما در اروپا توصيه مي كنند بچه ها با همسرانشان به سفر بيايند . حتي يكي از آنها آمار عملي گرفته بود و ثابت كرده بود كوتاه شدن دوران نقاهت و بهبود سريع و موفقيت عمل بستگي تام به حضور و همراهي همسران بچه ها دارد و مسئول خانه جانبازان را متقاعد كرد كساني كه امكان سفر براي همسرانشان وجود دارد ، محروم نمانند . وقتي فكرش را مي كنم ، وضعيت همسر سيد جلال سعادت را مي بينم ، همسر شهيد كلاني را مي بينم ، همسر شهيد نادعلي هاشمي را مي بينم از خودم مي پرسم ، ما جانبازتريم يا همسرانمان !

*************

برگه سي ام : امروز داشتم در مورد همسر جانبازان شيميايي فكر مي كردم . ديدم همه مان به شدت مديون همسرانمان هستيم . سيد جلال كه به خواستگاري اش آمدند . مي گفت وبال همسرم مي شوم . ولي بالاخره به چه كسي بله گفت !

از خودگذشتگي تك تكشان يك فيلم است . واقعاً معجزه است . زندگي كردن با يك جانباز شيميايي كه هيچ كس موقعيتش را درك نمي كند . مردم جسم شيميايي ها را هم نمي شناسند ، چه برسد روحيه شان را . در هواي آلوده كه نمي توانند نفس بكشند . دويدن و پله برايشان ممنوع است ، در محيط هاي بسته مثل اتوبوس و مترو و سينما و يا نزديك دود سيگار و قليان ، جان مي دهند . ديگران هم نمي توانند سرفه هاي خلط دار و بوي دهان ايشان را تحمل كنند . هيچ كس نمي داند يك جانباز شيميايي شب ها را چگونه صبح مي كند ؟ كسي نمي داند حمل و نقل كپسول اكسيژن و دستگاه بخور سرد و مصرف چندين اسپري و قرص و عمل جراحي ماهانه يعني چه ؟ كسي نمي فهمد اضافه شدن استرس سفر خارجي و ويزا و هزينه سفر و اقامت و درمان در كشور خارجي به استرس هاي كار و زندگي و فرزند يعني چه ؟

و اين همه را جانباز نيست كه تحمل مي كند ، همسر جانباز است كه صبورانه تحمل مي كند .

*************

برگه آخر ] نوشته همسر شهيد [ : اين صفحات جداشده از دفترچه هاي گوناگون ، تنها صفحات باقي مانده از خاطراتي است كه همه سوزانده شده اند . مي خواهم خاطرات همسرم را با اين صفحه كامل كنم . يك ماه پيش همسرم حميد كه تازه از آلمان بازگشته بود و حال عمومي اش خوب بود ، به صرافت افتاده بود تمام بدهي هايش را بدهد و امانتي ها را رد كند و كار عقب مانده اي در زندگي نگذارد ! نمي دانستم چرا ؟ روز پنجشنبه بود كه حالش بد شد . خود را به خانه رساندم دو ساعتي منتظر آمبولانس شديم . بالاخره همراه دوستش دكتر امامي كه او هم جانباز است به بيمارستان رفتند . چند ساعتي در اورانس معطل شدند و حالش وخيم تر شد . او را به بخش بردند و صبح روز بعد بدن بي جانش را به من تحويل دادند . يك هفته طول كشيد به خودم بيايم . پرس و جو كردم ، شنيدم بدون دانستن سوابق شيميايي او و بدون اينكه بدانند بيش از ده سال است با ناي متورم به زندگي خود ادامه مي دهد ، با ديدن تنگي نفس سعي كرده اند لوله اي از ناي او رد كنند . نتيجه اش معلوم است ! خونريزي و خفگي ناشي از پر شدن ريه از خون و بالاخره شهادت .

اين يادداشت را به همراه خاطراتش برايتان مي فرستم . تمام نوشته هايش مستند است . شايد مروري باشد بر بيش از بيست سال درد و رنجي كه هزاران مصدوم شيميايي غريبانه تحمل مي كنند .

پي نوشت :

تدوين مهدي نيرو منش

اي مالك ! مهربان باش و رعيت را با چشمي پرعاطفه و سينه اي لبريز از محبت بنگر .

 زنهار ! نكند اي چوپان ! كه در جامه ي شباني ، گرگي خونخوار باشي ...

هر آن امري كه از مافوق مي شنوي با امر خداي بسنج ، چنانچه خداوند تو را از آن عمل نهي مي كند .

 زنهار ! فرمان خالق را در راه هوس مخلوق قربان مكن .

مالكا ! انصاف و عدل ، سرلوحه ي برنامه ي حكومت است ... دادگاه ، خانه ملّت است و قانون ، حق عموم ... اسلام ، منادي آزادي و مساوات است و عموم مسلمانان بايد از اين نداي آسماني برخوردار گردند .

اي مالك ! از خشم ملّت بترس كه نمونه اي از خشم خداوند قهّار است .

بر آن وزير آفرين باد كه چون خداوند تاج و تخت را در پرتگاه ظلم بيند ، از خشم او انديشه نكند و فرمان خدا و مصالح عموم را بر تملق و چاپلوسي ترجيح دهد .

اي مالك ! مباد كه در حكومت تو خادم و خائن يكسان باشند .

من آن افسر را دوست مي دارم كه با ناتوانان و بيچارگان ، فروتن ، و با گردنكشان ، همچون قهر الهي بي رحم و متكبر باشد .

زنهار ! زنهار ! اي پسر حادث ! مبادا از عمّال خويش ، هر كه باشد ، ديناري به هديه قبول كني .

بزرگترين عامل دزدي و خيانت در حكومتها ، عدم اطمينان و سستي اعتماد بر بناي حكومت است .

حكومتها در دولت من ، اجازه ندارند كه نسبت به درباريان و چاپلوسان كاخ فرمانداري ، بخششهاي ناستوده كنند و مرحمتهاي بيجا مبذول دارند .

تو هر كه هستي ، براي مسلمانان افزون از خدمتگزاري نخواهي بود .

پي نوشت :

نهج البلاغه ، ترجمه آزاد از جواد فاضل ، ص 200 تا 243 .

آي بچــــّه شيعــــــــه هــــــــــــــــــــا  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

... پس از مرگ عثمان ، مسلمانان به در خانه امام علي ريختند ولي امام علي اعتنا نكرد . التماس كردند ، جواب نداد . پافشاري كردند و بالاخره امام در را باز كردند . امام از مردم سوال كردند : آي مردم ! اگر من خليفه پيامبر بودم ، چرا من را 25 سال در خانه نشانديد و سراغ ابوبكر و عمر و عثمان رفتيد و اگر من خليفه پيامبر نبودم چرا سراغ من آمديد ؟

عوام گفتند : شما حق بوديد و ما بد كرديم ، اشتباه كرديم و 25 سال بيخود دور و بر ابوبكر و عمر و عثمان را گرفتيم و الان به سراغت آمده ايم ...

امام علي فرمود : اي مردم ! اگر من بخواهم كار را بدست بگيرم مثل آنها نيستم . هركس متدين تر باشد پيش علي عزيزتر است و هركس حتي يك نقطه هم از نظر تقوايي و ورعي ضعيف باشد ، از نظر علي مردود است ...

آيا مي توانيد با علي كار كنيد ؟

گفتند : آري !

... تمام استاندارها را ، تمام فرماندارها را امام علي عوض كرد . عمّال عثمان را مطرود و مردود خواند . فرمود : عثمانيها غير علي هستند . من جمله از كساني كه امام نصبش كرد فردي بود به نام عثمان بن حنيف انصاري كه به استانداري بصره كه يك نقطه حساس در عراق بود ، منصوب شد . عثمان بن حنيف انصاري يك مدتي كه حكومت كرد ، شيعيان بصره طومار امضاء شده اي را به عنوان شكايت از او به سوي امام علي فرستادند ...

امام علي ( ع ) در پاسخ به اين نامه براي عثمان نوشت :

عثمان ! هر مأمومي يك امامي دارد . هر تابعي متبوعي دارد . هر سالكي رهبر و راهنمايي دارد . هر مقتدي مقتدايي دارد . اگر رهبرت علي است مثل علي باش . نه تنها نماينده اسمي علي باش . هر جا كه هستي آينه عملي علي باش ...

اين را امام براي هر شيعه اي از شيعيانش گفته كه اي شيعيان من ! آبروي علي و آينه علي باشيد !

جوانان تهران ( همه جوانان ) ! اين مطلب را از زبان امام براي شما مي خوانم . در تهران آبروي علي باشيد . آي بچه شيعه ها ! اگر در صف مي ايستيد و نوبت نماز مي گيريد تا جاتون بدهند براي نماز ؛ اگر در صف مي ايستيد در مهديه ها جا بگيريد ، صف بكشيد ... !

مبادا در سينماها ، تماشاخانه ها ، كاباره ها و عرق فروشي ها و زنا خانه ها در صف بايستيد براي نوبت گناه گرفتن كه شيعه علي نوبت براي گناه نمي گيرد . طوري زندگي كنيد كه اگر روزي يك جواني از ساير نقاط جهان روبه روي شما قرار گرفت ، از تقوا و ورع شما ، نماز و روزه شما ، از ايمان شما ، حق گويي شما ، حق جويي شما ، حق خواهي شما و از وفاداري شما نسبت به دين و قرآن و اهل بيت ، تعجب كند ...

امام علي ( ع ) بعد از 13 قرن چشم انتظار به كمك و ياري شما در مقابل دشمنان قرآن و اسلام دارد . با عمل نه با حرفتان و سخنتان، با عملتان !

اي عثمان ! امام و رهبر تو با دو قرص نان جو و دو تكه پارچه آبي زندگيش را گذراند ...

امام علي ( ع ) ، نان جو و لباس كرباسي پوشيده از ما نمي خواهد . شما نمي توانيد مثل من فشار بر خود بياوريد و نفستان را مهار كنيد . با اينكه مي توانستم جور ديگري زندگي كنم . اما سهم زندگي ام را بين فقرا كمك كردم . از شما مي خواهم كمكم كنيد با ورع و خداترسي و با جديت و جد در كارهاي ديني و مذهبي ، با حفظ تقوا و پاكي ، با عفت نواميس و زنان و دخترانتان ...

بچه شيعه ها ! علي از شما انتظار دارد . علي را تنها و بي كس نگذاريد . فقط در ماه رمضان در مجلس علي شركت نكنيد . بعضي ها در اظهار علاقه به امام علي ؛ 5 ، 10 ، 20 هزار تومان مي دهند و يك دانه قاليچه ديواري كه عكس علي را روي آن كشيده اند ؛ مي خرند و تابلو مي كنند در اتاق و تجارت خانه و خانه و مهمان خانه و با اين مي گويند من علاقه مند به علي ام ...

حال من به شما نشان مي دهم كه بايد چكار كنيم ؟

اين عكسها ريشه اش مال مسيحيهاست كه اينها درست كرده اند براي علي ( ع ) ...

... آن مسيحي يك چيزي در كتاب خوانده در مورد هيكل و قيافه اميرالمومنين و پيش خودش تصوري كرده و عكسش را كشيده است ... سينه جلو ، بازوهاي قوي ، شمشير برهنه دوسر روي زانو ، اخمهاي به هم كشيده كه اگر چپ نگاه كني چشماتو در مي آورم ...

به خدا به قدري قيافه امام علي ( ع ) رئوفانه ، عطوفانه و به قدري از قيافه آقايي و لطف مي باريد كه ... اما اين نانجيب عكس مسيح بن مريم را چنان مظلومانه كشيده كه چند بچه يتيم و بيوه زن را دور خودش جمع كرده و نان به دست زنان مي دهد و خرده هاي گردو بر دهان كودكان مي گذارد و اينجور از مسيحش تبليغ كرده و علي را مي كوبد و منِ شيعه بي توجهم و عكس ساخته شده او را تابلو مي كنم در زندگي ام از روي حساب عاطفه و علاقه به علي ...

عكس علي را تابلو نكنيد . تقواي علي را ، ايمان علي را ، دينداري علي را ، حق پرستي علي را ، مناجات شبهاي او را ، طرفداري از فقراي علي را ، زير بار گرفتن مظلوم علي را ، حق گويي علي را تابلو كنيد در زندگي ...

عكس ، فقط يك كاغذ پاره است يا يك فرش نخي ...

... نماز اول وقت علي را ، نماز شب علي را ، روزه گرفتن علي را ، ناله هاي جانسوز علي را تابلو كنيد در زندگي ...

امام علي ( ع ) فرمود : من از دنياي شما هيچ چيز ذخيره نكردم . زير آسمان خدا يك فدك داشتيم كه آن را هم از دست ما گرفتند ...

اما فدك چه بوده است ؟

يكي از غزوات اسلام ، غزوه خيبر است . اما خيبر چيست ؟ هفت قلعه دور هم بود به نام خيبر . يك قلعه بود به نام قلعه غموص كه انبار تسليحات بود . اسلحه ها در اتاقهاي اين قلعه بود . دور اين قلعه يك قلعه ديگر بود كه انبار غلات و ارزاق بود . يهوديها اين قلعه را طوري طراحي كرده بودند كه اسلحه وسط و نان دورش و خودشان مي نشستند  دور نان و اسلحه كه هر دو را داشته باشند كه اگر دشمن خواست حمله كند قلعه و آدمها را بگيرد و اسلحه و ارزاق مصون باشند . و يك ديوار بزرگ دور اين هفت قلعه بود كه يك در داشت كه در قلعه خيبر بود ...

ابن ابي الحديد سني يك قصيده رساء كه معروف به قصيده عينيّه دارد كه در آن روز در وصف مولا علي سروده كه دور ضريح امام علي نوشته شده است با اين مضمون :

اي كَنَنْده ي آن دري كه عاجز بودند از تكان دادن آن 44 نفر ...

... پشت در خيبر هم يك خندق حفر كرده بودند كه دشمن اگر خواست حمله كند و از در عبور كرد داخل آن بيفتد . در واقع جاي ميدان نگذاشتند ...

پيامبر ( ص ) آمد و پرچم را به ابي بكر داد و فرمود برو در قلعه را از جا بركن و بيا . ابوبكر رفت و نتوانست كاري بكند و برگشت ... ( مرد ما كه خونه نيست ) . به عمر دستور دادند و عمر هم رفت و دست خالي برگشت . پيامبر فرمودند : به خدا قسم فردا پرچم را به دست كسي مي دهم كه تا در قلعه را باز نكند نمي آيد . ابو بكر و عمر گفتند : خب معلوم است به علي مي دهد . پيامبر پرچم را به دست شاه ولايت داد و حضرت علي رفت و دو انگشت يد اللهي خود را در حلقه در انداخت و يك تكاني داد و نعره زد : الله اكبــــــر ! و در را كَند و آرام آرام به داخل خندق رفت و طوري آن در را روي دستانش نگه داشت كه مسلمانان با عبور از دست ايشان وارد قلعه شدند .

رئيس يهوديان گفت : چه كسي بود كه در را كَند ؟ گفتند : علي . گفت : به ما خبر دادند كه نامش حيدر است . بله علي همان حيدر است . مادرش فاطمه بنت اسد . حيدر همان علي عمراني است . يهوديها تسليم شدند و وقتي خبر به فدكيها رسيد فدكيها تسليم شدند و فدك را دادند به مسلمانان ...

در آن هنگام جبرئيل بر پيامبر نازل شد كه اي حبيب حق ! حق ذوي القربي را بده كه خداوند فرمود : فدك را به فاطمه بده . پيامبر فدك را به امر حق و قرآن بخشيد به فاطمه .

... تا اينكه پيامبر از دنيا رفت . ابوبكر يك حديث ساخت . گفت : پيغمبر فرمود كه كارگرهاي فدك بيرون بروند كه پيامبر فرمود : ما جماعت انبياء ارث از خود باقي نمي گذاريم و هرچه از ما بماند صدقه است و مال بيت المال و فدك نيز مال بيت المال است و شما بيرون برويد و من هم خليفه مسلمين هستم .

سوال پيش مي آيد ؟ جناب ابوبكر ! آيا خود به تنهايي اين حديث را از پيامبر شنيدي يا بقيه هم شنيدند ؟

علم اصول چه مي گويد ؟ آيا خبر واحد حجت است يا نه ؟ كه بالاخره ابوبكر 16 اسم به عنوان شاهد تراشيد . اما فدك مال فاطمه است . پيامبر فرمود : هر حديثي از ما رسيد اگر از قرآن نبود ، بزنيد به سينه ديوار .. در قران آمده است . وَرَثَ سليمانُ داوود ؛ سليمان از داوود ارث برد . چگونه مي شود كه براي فرزندانمان ارث به جا نمي گذاريم ؟!

دلايل ديگر : پيامبر تا زنده بود فدك را به حضرت زهرا داد . كه در اين حالت پيامبر چون فدك را در زمان حيات بخشيده بود پس از حالت ارث خارج مي شود و فدك براي كسي مي شود كه به او بخشيده شده است يعني حضرت فاطمه زهرا ( س ) و هرچه بعد از مرگ مي ماند مي شود ارث .

يك روز حضرت فاطمه چادرش را به سر مي گذارد و براي مناظره به سمت مسجد پيش ابوبكر مي ورد تا قباله فدك را بگيرد . فرمودند : قباله فدك را بده كه فدك مال من است . ابوبكر گفت : شاهد بياور . ايشان رفتند و با امام علي ( ع ) و امام حسن و امام حسين عليهم السلام برگشتند ولي ابوبكر به بهانه اينكه اين شاهدان ذي نفع هستند شهادتشان را قبول نكرد ...

... ايشان ام ايمن را آوردند . ام ايمن كسي بود كه پيامبر به او مژده داد بود كه از زنان بهشتي است . به ابوبكر فرموند : آيا كسي كه پيغمبر بگويد كه اين اهل بهشت است درست است يا نه ؟ قبول داري ؟ گفت : بله و وقتي گفت : كه من زني از زنان بهشت و شهادت مي دهم كه پس از نزول آيه ، پيامبر فدك را به امر خدا به فاطمه بخشيد . ابوبكر نيز به ناچار قبول كرد و قباله فدك را به حضرت فاطمه ( س ) داد .

... اما در راه چطور شد ؟

عمر به فاطمه ( س ) برخورد كرد . حضرت فاطمه فرمودند كه پيش ابوبكر بودم و وقتي عمر قباله را در دست ايشان ديد قباله فدك را گرفت و پاره كرد و حضرت فاطمه نفرينش كرد و گفت خدا شكمت را پاره كند همانطور كه نامه مرا دريدي و ....

« سخنراني مرحوم آقاي احمد كافي ، شب احياء ، نوزدهم ماه مبارك رمضان ، مهديه تهران »

اللهم انّا نسئلك و ندعوك ، بسمك العظيم الاعظم ، الاعزّ العجل الاكرم ،

بحق زهراء و ابيها و بعلها و بنيها و وصي مولانا و سيدنا

 حجه بن الحسن العسكري ...

 طراح قالب: رضا امين زاده